Κατασκευές

       Πάντα μας άρεσε εμένα και του πατέρα μου (ο οποίος είναι το δεξί μου χέρι), να δίνουμε μία δεύτερη ευκαιρία σε παλιά πράγματα που βρίσκαμε μισοδιαλυμένα , σκουριασμένα, σκονισμένα σε κάποιας αποθήκης γωνιά η ακόμη και δίπλα σε κάδους σκουπιδιών. Πράγματα παραπεταμένα που θαρρείς περίμεναν μαραζωμένα καρτερικά το φυσικό τους τέλος, μιας και τον προορισμό τους τον είχαν εκπληρώσει στο έπακρο και θεωρούνταν άχρηστα πια . 
   Αυτά τα πολυκαιρισμένα αντικείμενα από το παρελθόν όταν τα αντικρίζω βλέπω πάνω τους την επιθυμία για μια νέα ζωή. Αναρωτιέμαι για την τότε χρήση τους και για τα χέρια που τα άγγιξαν. Ο πατέρας μου δε (ξυλουργός στο επάγγελμα), τα αγγίζει με θρησκευτική ευλάβεια επαναλαμβάνοντας συνεχώς την φράση «…αυτά ήταν μαστόρια… δες καλλιτεχνία και λεπτομέρεια Φιφή… όλα αυτά τα κομψοτεχνήματα γινόταν στο χέρι τότε με πολύ κόπο και μεράκι κι όχι όπως τώρα στις μηχανές όπου η συμβολή του ανθρώπινου χεριού είναι απειροελάχιστη».
   Ιδιαίτερα αγαπώ τα μπαούλα. Όταν τα αγγίζω και τα πρωτοανοίγω πέρα από τις αράχνες και την σκόνη, ξεπηδούν από μέσα τους μνήμες και νοσταλγικές αναμνήσεις που κουβαλάνε χρόνια τώρα.. Από πού να ήρθαν άραγε? Που είχαν σκοπό να πάνε? Πήγαν τελικά? Τι να περιείχαν ή τι να κουβάλησαν κάποτε? Να κουβάλησαν τα προικιά της γιαγιάς ή τα λιγοστά ρούχα και υπάρχοντα κάποιου που έφευγε μετανάστης ? Μπορεί. Μήπως κουβάλησαν όνειρα ? Ίσως. Δεν θα μάθω ποτέ. Θαυμάζω και αγαπώ τα παλιά και λαχταρώ να τους δώσω μια νέα προοπτική ζωής. Την στιγμή που βάζω την τελευταία πινελιά από το βερνίκι, από τα εσώψυχά μου τους εύχομαι να ζήσουν χρόνια πολλά , να συντροφεύσουν πολλών ανθρώπων τις ζωές ακόμη και να βοηθήσουν στην εκπλήρωση των ονείρων τους… έτσι… για την εξιλέωση των ανεκπλήρωτων ονείρων του παρελθόντος !!!